Catalogustekst

CATALOGUSTEKST - versie 2

Barbara Potyka, DTFO 2

 

Is it possible to get a pleasure out of fear? How many people dare to go to the woods in the night to explore the imagination? Do all our senses affect our fancy with the same intensity? And how come that we like to feel scared?

Fear is an inherent companion of our life since the prehistory. In that time the human being had to constantly face the dangerous reality. Exploring his environment to survive mankind encountered all kinds of frightening experiences. These days rolled by and things changed. We live in a safe world. And apparently that’s why we sometimes need to hail the voices of our past, the worrying memories of prehistory; with this little difference, that today we like to keep the fear under control.

We love to watch horrors, play scary games but in the world where everything is so obvious and put in order we sometimes need to feel creepy and taste the aroma of adrenaline. That was the reason why Barbara P. went to the woods in the night, when the world was sound asleep and the darkness allows her to use senses other than eyesight. She found in de middle of the forest a feeding tray with inside a little bundle…

The filmmaker Barbara P. wants to check when is fear still a pleasure and when it becomes a real fear, a panic. She wants the spectator to find the border, so she leaves him a room for his own interpretation of the presented story. With the aid of the sounds of the night and several pictures Barbara P. creates a disquieting image to play with the imagination of a spectator. This short movie has been shot at the night-time, limited by a flashlight view. In this way Barbara P. tries very conscious to share with us the feeling of a person surrounded by the darkness, a little mystery and the echo of night. So, what would you do if… 

BPV (periode IV) "My fairytale..."

Barbara Potyka, DTFO 2

 

 Tomek Sikora and his sequence:

 “Flying to Morocco...”

 (http://www.tomeksikora.com/pages/personal/personal.html)

"A fairy tale…
How else could you describe a space made up of elements known only from fables and films? It is a kind of fiction, a theatre with actors presenting the humdrum of their lives in their own set design, using exceptional forms. Raising their heads and smiling, they shout at me: Ali Baba! How are you? Then they disappear in the abyss of murky Middle Ages.
 I have registered these phantoms day by day, and night by night, as they appeared in light and ambience that I recalled from my childhood fantasies. I hurried to steal as many images as possible before that beautiful dream was gone."

 

 Anke van Iersel and her sequence:

 “Complete me”

 (http://www.ankevaniersel.nl/galleries/complete.html)

 

"Prosperity for everyone. A second car, a second house, every year a trip around the world or a sabbatical, both partners a career and an average of 2.2 children. If we believe the media, it’s all possible. All we need to do is get on board of the high-speed train of modern life. Both in economy and business class, time managers coached by their personal gurus create a paradigm within which deadlines and quality time complements each other. Obviously, this just-in-Time Thalys train only stops at the main stations of major cities. The landscape in-between passes by before the eyes of the traveller like a grey line.

Anke decided not to get in. like Harry Potter boarded the train to Hogwarts on platform 9 ¾, not visible to plain mortals, Anke took the train to “Complete me”. The pleasant sluggishness of this journey breaks down the grey line like a prism, showing us the landscape in magic colours. Under the purple sky and the brown sun we are introduced to others that have missed, or rather decided no to take, the Tempo Thalys. Lovely people, special people, beautiful people. Being one with nature. Their loyal friend the dog. People take their time. They reveal themselves in front of Anke’s camera. We see emotions, fantasies and small miracles. Almost like a fairytale, but more so, real life."

Miranda July and fragments of her movie:

"Me and you and everyone we know"

(http://mirandajuly.com/)

trailer...

...and one of the fragments I'd like to use for the exposition:

Christine Jesperson is a lonely artist and “Eldercab” driver who uses her fantastical artistic visions to draw her aspirations and objects of desire closer to her. Richard Swersey (John Hawkes), a newly single shoe salesman and father of two boys, is prepared for amazing things to happen. But when he meets Christine, he panics. Life is not so oblique for Richard’s seven-year-old Robby, who is having a risqué internet romance with a stranger, and his fourteen- year-old brother Peter who becomes the guinea pig for neighborhood girls— practicing for their futureof romance and marriage.In July’s modern world, the mundane is transcendent and everyday people become radiant characters who speak their innermost thoughts, act on secret impulses, and experience truthful human moments that at times approach the surreal. They seek together-ness through tortured routes and find redemption in small moments that connect them to someoneelse on earth.

Me and my short movie:

"De vriendenclub" 

(http://bapotyka.blogspot.com/2008/06/een-eindresultaat-van-de-periode-4.html)

introduced by a photo:

I have chosen for my personal work from the period IV, which is just the beginning of my own fairytale about the real world and a friendschip, that knows no boringness and excusess; makes our life colourful and active and no matter what, remains authentic and true. The movie shows that people of diffrent nationalities can become best friends and respect each other hanging out together and creating their own conception of reality. So I've decided to place my work next to the artists mentioned above. All of them are looking for something magic that can be captured in the reality, that shows not only the stark reality like it is but adds the secret drop of fancy to develop a beautiful world where dreams might come true. So is the exposition meant to be, to make us think on a little bit abstractive way, to go wool-gathering and try to take the viewpoint of an artist to be able to watch and see the magic whiff surrounding us.

The work of all of us will be presented in one room. So will be placed the work of Tomek Sikora on the opposite wall of the work of Anke van Iersel, and mine on the opposite wall of the work of Miranda July with this exception that the projection of our movies will be shown alternately.    

Filosofie en Nietzsche

Filosofie en Nietzsche

Barbara Potyka, DTFO 2

 

GOD IS DOOD

“Ik zoek God! Ik zoek God! (...) Waar God heen is?” riep hij, “Ik zal het u zeggen! Wij hebben hem gedood – u en ik. Wij allen zijn zijn moordenaars!”

Er is geen God of een onsterfelijke ziel, omdat volgens Nietzsche God dood is. In zijn ogen zijn we het grootste gedeelte van ons leven zinloos aan het lijden en met andere onlogische dingen bezig maar niet met het leven zelf op het moment zelf. Volgens de filosoof moeten wij juist uit ons leven gaan halen wat hij in “zijn aanbod heeft”, we moeten ons niet vasthouden aan bestaande moralen en waarden maar juist onze eigen moralen en waarden creëren en die aan ons leven aan te passen.

 HEREN- EN SLAVEN MORAAL

Nadat de God dood werd, vindt de mens zijn scheppende vrijheid terug in de wereld die zijn vaderland wordt. De sterke tiranniseert de zwakke.

“(...) de slaaf wil namelijk het onvoorwaardelijke, hij begrijpt alleen het tirannieke, ook als het om de moraal gaat, hij heeft lief zoals hij haat, zonder nuance, tot in de diepte, tot aan de pijn, tot aan de ziekte, zijn groot verborgen lijden komt in opstand tegen de voorname smaak die het lijden schijnt te loochenen.”

Het is goed, volgens de filosoof, dat de zwakkeren (slaven) uit de weg geruimd worden door de sterkere (heren). Op die manier, volgens Nietzsche, kunnen de sterkere goed presteren, hun eigen waarden creëren en de wil tot macht laten evolueren. Zo kunnen alle veranderingen plaats vinden, die noodzakelijk zijn om een Übermensch te kunnen worden.    

 UBERMENSCH

“De Übermensch is de volgende evolutiefase na de mens in het door Nietzsche voorziene proces. Hij vergelijkt de overgang van mens naar Übermensch met die van aap naar mens. De aap is voor de mens iets om over te lachen of om zich voor te schamen (...)” Nietzsche probeerde zijn wil te benadrukken om een mens tot nadenken van zelf te dwingen en om voor te komen dat de mensenmenigte achter een leider loopt. Voor hem is een Übermensch iedereen, die “de wil heeft om zichzelf in bedwang te houden” en “de macht heeft om zichzelf steeds verder op te voeden” wat “tot een ander wezen leidt: een Übermensch.” Een Übermensch is iedereen die door zijn eigen gedraag een vooruitgang brengt voor de hele mensheid.

In Nietzsche’s ogen zijn we slechts een schakel, een ontwikkelingsfase tussen ons zoals we nu zijn en wat we eigenlijk bedoeld zijn te worden: een Übermensch – een logisch denkend groots wezen.

 NIHILISME

Voor Nietzsche bestond er geen objectieve orde of structuur in de wereld behalve de orde en structuur die wij er aan toekennen: “Elk geloof, elke overweging dat iets waar is, is noodzakelijkerwijs onwaar omdat er eenvoudigweg geen ware wereld bestaat.”  Het bestaan heeft niet alleen geen betekenis, doel, kenbare waarheid of waarde maar er is ook geen betekenis of doel om eraan te geven. We moeten ons niet aan God en de christelijke leer vasthouden, maar het bestaan nemen zoals het is met al zijn onrecht en verdriet. Realiteit moet voor ons een uitgangspunt worden zelfs als deze een strijd met zich meeneemt.

MENSELIJK KENVERMOGEN

“Nietzsche heeft ons menselijke kenvermogen aan een genadeloze analyse onderworpen, met als conclusie dat dit vermogen feitelijk een onvermogen is om wat dan ook objectief waar te nemen van welke werkelijkheid dan ook buiten ons of in ons.”  We zijn wel in staat, volgens de filosoof, om een eigen visie van de werkelijkheid te hebben, maar het is niet mogelijk om de werkelijkheid te beschrijven op basis van deze visie. Dit hoe wij de werkelijkheid ontvangen verschilt per persoon en dat betekent dat we er niet blind kunnen op vertrouwen. Onze kennis zullen we gebruiken als een soort meetapparaat dat de waarheid meet en niet als de absolute waarheid zelf.

NIETZSCHE’S KRITIEK OP DE DENKBEELDEN VAN DE MODERNE TIJD

Nietzsche’s kritiek richt zich op de fundamenten van de moderne cultuur, de zogenaamde ‘lust tot kennis’ ofwel ‘de wil tot waarheid’ , maar vooral op de christelijke moraal, die zijn fundamenten uit de christelijke geloof haalt; de christelijke geloof en precies de Kerk, die door zijn dogma’s van sterken volgzame slaven probeert te maken.   

“De moderne maatschappij is een machinerie waarbinnen de individuen aangepaste radertjes zijn. We lijden aan algemene ontwikkeling; cultuur en eenheid van stijl ontbreekt ons. Het ‘weten’ is fundament geworden, het ‘nut’ de ziel ervan; het nut bestialiseert en het weten mummificeert en beiden benadrukken de lelijkheid van de moderne tijd, waar gebrek aan eenheid en verbrokkelijking zo zichtbaar is.”

Op basis van de christelijke doctrines worden de sterken (heren) gedwongen om de zwakken (slaven) te helpen en beschermen. Op deze manier laten de sterken hun affectie (goodwill) zien en halen wat punten om uiteindelijk de gelukkige eeuwige leven naast God te verdienen. Heel logisch. Maar dezelfde punt van de andere kant bekeken leidt tot een andere conclusie, namelijk dat de moraal van de zwakken boven de moraal van de sterken staat en dat klopt niet echt. Volgens Nietzsche en dit wat hij de herenmoraal noemt is goed datgene, wat voornaam dus bijzonder, machtig en sterk is en slecht is datgene, wat verachtelijk is, dus gewoon, zwak en ziek, waar de sterke ongetwijfeld  wint. En zo was het altijd voordat het christendom ontstond, begin ik dus aarzelen, als een persoon in christelijke geloof opgevoed, of er wel zoiets als God bestaat.. of christendom niet alleen maar een excuus is om iedereen tot dezelfde niveau te degraderen.

Van mijn ouders alsook op godsdienstles heb ik geleerd dat een christen een persoon is, die medelijden en meelij heeft voor zijn medemens maar vooral vrijwillig aan iedereen helpt. Hij gedrag zich en leeft volgens Decaloog en andere door de kerk gemakte geloofsregels, wat betekent dat de sterke bereikt de niveau van de zwakke en heeft geen mogelijkheid voor zelfontwikkeling. Van ervaring weet ik al, dat het meestal in eenrichtingsverkeer werkt, omdat alleen de sterkere en/of rijkere de weldoener is. Wat blijft dan voor de sterke over?

Volgens de christelijke doctrines zal men zijn hele wereldse leven van dienst zijn aan zijn naaste om de gelukkige eeuwige leven te verdienen. En hier komt automatisch een en ander vraag te voorschijn, namelijk of er wel leven na dood bestaat? Of de Kerk, als een manipulerend unit van de religieuze maatschappij, streeft toevallig niet op die manier zelf tot macht te komen en een rijkelijke wereldse leven tot stand brengen?

Als we voor eventjes terug kijken en observeren hoe de Kerk onverlaten bekeerde, nooit voor de armste zorgde en vooral oefende autoriteit op dezelfde niveau en samen met de overheid, kom ik tot de overtuiging, dat geloof een ideale manier is om met de menigte te manipuleren ten behoeve van winst erop maken. Is dus Kerk echt wel een weerspiegeling van de christelijke doctrines? Doet hij Jezus na en schenk hij de laatste overhemd aan de arme? Zet de Kerk zich op gelijke voet met de gelovige neer? Laten we die vragen zelf beantwoorden bij bewonderen van al die indrukwekkende en in goud versierende kerken en in overvloed levende clerus...

Ik ben in een gedeelte mee eens met Nietzsche en zijn filosofie, dat aan de denkende, ambitieuze en getalenteerde mensen kans geeft voor zelfontwikkeling alsook beperkt niet in de een of andere manier, want “er bestaan geen feiten, alleen interpretaties’; soms bedrieglijke (bjv. Nazi doctrine), maar in eerste instantie stellen ze op een ‘podium’ niet de belang van de menigte maar juist de belang van de eenheid. 

 

TERUG NAAR NU

Laten we het eens gaan hebben over de belang van de eenheid en de positieve gevolgen, die zijn prestaties voor de mensheid opleveren. En hier bedoel ik de Nobelprijs alsook zijn voortbrenger Alfred Nobel (Stockholm, 21 oktober 1833 – San Remo, 10 december 1896), die een Zweeds chemicus en industrieel was. Net als zijn vader had Alfred Nobel veel belangstelling voor explosieven. In 1864 verkreeg hij het patent voor zijn grote ontdekking: de Nobel-ontsteker. Ook ontwikkelde hij een springstof op basis van het zeer explosieve nitroglycerine. Door deze uitvinding (patent 1867) ontketende Nobel een revolutie in de mijnbouw, wegenbouw en tunnelaanleg. En toen wist hij nog niet dat zijn uitvinding ook negatieve gevolgen voor de mensheid op kan leveren. Pas later merkte hij, dat zijn uitvinding een grote kans was voor iedereen, die de wil tot macht wou uitoefenen voor zijn eigen belang en kwaad zou bij anderen kunnen doen. Nobel is dus tot een besluit gekomen, dat een gedeelte van zijn verdienste op een goede doel zal besteden worden (hij bepaalde in zijn testament dat van de rente van zijn kapitaal van ca. 32 miljoen Zweedse kronen elk jaar op 10 december (zijn overlijdensdag) vijf Nobelprijzen moesten worden uitgereikt). Hiertoe moest de Nobelstichting worden opgericht. In zijn testament staat dat de prijzen bestemd zijn voor "hen die in het afgelopen jaar aan de mensheid het grootste nut hebben verschaft".

Wie kan dus een Nobelprijs winnar worden? Moet men in zijn oorsprong rijk en machtig zijn? Is wijsheid of verstandelijk vermogen de belangrijkste criterium voor iemand, die iets in de wereld voor de mensheid wil verbeteren? En wat kost het om zo’n respect te kunnen verdienen?

Omdat ik oorspronkelijk uit Polen kom, wil ik het natuurlijk over de Poolse Nobelprijs winnaars hebben. Als allereerste wil ik hier Maria Sklodowska-Curie noemen, die als de eerste en enige vrouw ooit de prestigieuze prijs twee mal heeft ontvangen, en de enige wetenschapper in geschiedenis met de Nobelprijs gehonoreerd in twee verschillende domeinen – natuurkunde en scheikunde.

 "Madame Curie is van alle beroemde mensen de enige, die door de roem niet is bedorven “ - zei A.Einstein over haar en ik denk, dat zij een stille, waardige en pretentieloze persoon was, omdat zij wist van ervaring wat grote ambities in combinatie met armoede of beperkte mogelijkheden betekenen. Volgens de Russische maatregelen na de opstand in Polen in 1863 mocht zij niet op de Keizerlijke Universiteit in Warschau studeren, is dus na een tijdje naar Frankrijk verhuisd om daar een opleiding (scheikunde, wiskunde en natuurkunde) te kunnen volgen. Hoewel ze met vele moeilijkheden geconfronteerd werd (o.a. gebrek aan geld, feit dat ze een vrouw was en van oorsprong de Poolse, alsook volgens verschillende bronnen was zij van het joodse geloof) bleef ze wel met haar eigen belangstellingen bezig om iets nuttigs aan de mensheid te kunnen brengen. Volgens Nietzsche dus zou ze een Übermensch genoemd worden, omdat zij vooral naast een achtenswaardige wetenschapper en docente vooral een vrouw en een moeder was. En naar mijn idee is zij een perfecte voorbeeld voor wat Nietzsche met zijn termen herenmoraal en übermensch bedoelde.

Een ander persoon, die ik van mijn eigen tijd ken, is Lech Walesa, die in een arbeidersgezin is opgegroeid en vanaf 1966 als elektromonteur bij de Lenin-werf in Gdansk heeft gewerkt. “Tijdens de arbeidsonrusten in 1970 speelde Lech Walesa als vertegenwoordiger van de vakbond reeds een leidinggevende rol. In 1976 werd Lech Walesa ontslagen bij de werf vanwege zijn ijver tijdens stakingen. Lech Walesa werd te lastig voor de werfleiding. Hij was medeoprichter van de "Vrije Vakbond voor het Kustgebied". In 1980 trad Lech Walesa op als spreekbuis van de arbeiders tijdens de omvangrijke stakingen, die het gevolg waren van de algemene prijsverhoging van het vlees in Polen. De algemene onvrede was zo groot, dat de communistische partij uiteindelijk akkoord moest gaan met de vrije vakbond "Solidariteit". De positie van Lech Walesa kwam breeduit in de pers en de vakbondsvoorman kreeg zijn baan als elektromonteur weer terug, maar veel tijd zal hij niet aan zijn werk hebben besteed, want hij werd in september voorzitter van de door hem opgerichte vakbond "Solidariteit".De spanning in Polen liep door ongunstige economische ontwikkelingen steeds verder op. In december 1981 zag generaal Jaruzelski zich genoodzaakt om de noodtoestand uit te roepen. Lech Walesa en andere opposanten werden gevangen genomen. In de herfst van 1982 werd de vakbond "Solidariteit" verboden, maar Lech Walesa werd enige tijd later vrijgelaten. In 1983 werd Lech Walesa onderscheiden met de Nobelprijs (voor de vrede). De prijs werd door zijn vrouw in Stockholm in ontvangst genomen”, omdat hij geen toestemming van de regering kreeg, om Polen te verlaten. Een paar jaar later werd hij een president van Polen (in eerste vrije verkiezingen in toen al democratische land) en in die volgende jaren, door zijn actieve houding in de politieke wereld en zijn grote verdienste voor de Poolse maatschappij, was hij met vele verschillende ook buitenlandse medailles onderscheiden, maar......zoals ik hem in TV heb kunnen observeren, was hij naast een eervolle president en politicus een boerenpummel, die niet altijd deed zoals het betaamt. Tja, oorspronkelijk komt hij uit een arbeidsgezin, die niet echt voor betere opvoeding van de kinderen zorgde. Vandaar dus heeft Walesa slechts een elektromonteur opleiding afgerond in lager beroepsonderwijs. Van de andere kant gekeken, verdient hij nog meer respect als een held van de arbeidende klasse. Is hij dus niet een perfecte voorbeeld voor een übermensch van Nietzsche’s filosofie? Een übermensch die durft, die wilt, die niet bang is om moeilijkheden te confronteren en verantwoordelijk te nemen... Is dat niet de grens, waar men nog zichzelf is en tegelijkertijd verdient iets voor de mensheid? Hij ruimt de zwakkere niet van zijn weg op, maar juist helpt hem en maakt zijn leven makkelijker. Het is goed volgens mij, dat er eenheden zijn, die willen en kunnen en doen het niet alleen voor zijn eigen winst maar vooral voor de anderen, om hen gelukkig te maken. Het hoeft niet iedereen zo ambitieus en ondernemend te zijn volgens mij; het is wel fijn dat er enige mensen bestaan, die door hun wijsheid en stoerheid het leven van de wereld kunnen verbeteren. Is dat niet waar Nietzsche zijn aandacht heeft opgericht? Was het niet wat hij wou bereiken? De belang en de mogelijkheden voor de eenheid voor zelfontwikkeling en maken ons wereld een stukje beter...

 

BRONEN:

 

Nietzsche : een biografie van zijn denken / Rüdiger Safranski ; vert. [uit het Duits] door Mark Wildschut

 

De zaak Nietzsche : opstellen en essays van Wim van Dooren, H. van Galen Last, Elrud Ibsch, Gerrit Jan Kleinrensink, Chaim Levano, Leo Samama en Jeroen Stumpel / onder red. van Gerrit Jan Kleinrensink

 

Grote filosofen : Plato, Aristoteles, Thomas van Aquino, Descartes, Kant, Marx, Nietzsche, Levinas en Wittgenstein in actueel perspectief / J. Davidse (red.)

 

http://pl.wikipedia.org/wiki/Fryderyk_Nietzsche

 

http://pl.wikipedia.org/wiki/Lech_Wałęsa

 

http://pl.wikipedia.org/wiki/Maria_Skłodowska-Curie

 

http://nobelprize.org/nobel_prizes/chemistry/laureates/1911/marie-curie-bio.html

 

http://www.absolutefacts.nl/politiek/data/walesaleszeklech.htm

Presentatie moment-detail

DETAIL VOOR 1990 => Andre Kertesz "Satiric dancer" (1926)

De hoofdrol op de foto speelt de vorm van de lijf (een vrouw ligend op de bank, de beeldhouwwerk naast en de foto tegenover die ook een lijf verbeeldt). Een belangrijk aspect die de detail van de aanwezige lijven benadrukt is gebruik van zwart-wit kleur en de grijswaarden alsmede alle lijnen en hoog contrast. Alles maakt een helder en goed bedachte compositie.  

 

DETAIL NU => Edward Burtynsky "Manufacturing"

De perspectief en de kleuren van de foto laten op de eerste plan zien de werkplekken (alles dezelfde, in grote hoeveelheid) en pas dan de aanwezigheid van een mens, die ook anoniem blijft door de uniform die hij draagt. Iedereen op de foto heeft zwart haar maar blanke huid, denk ik dus dat het moment plaats vindt in een van de Aziatische landen, waar manufacturen een stijl van het leven is. Andere associaties: druk, hardwerken, goedkoop, concentratie etc.  

MOMENT VOOR 1990 => Robert Capa "American soldier killed by German snipers" (1945)

Dit moment spreekt voor zich. Er is een oorlog, een dode soldaat liggend op de vloer, net of zeker niet lang geleden geschoten in de daglicht (de bloed heeft nog niet uitgedroogd). De eerste associatie was een gevecht tijdens de oorlog, maar dan meteen dat voor die soldaat is er niks meer; dat hij niet meer bestaat.      

MOMENT NU => James A. Emanuel "Poetry of fishing"

Deze foto brengt er meteen associaties mee, namelijk stilte, rust, geduld, concentratie enz. en verder een gevoel dat alles wat wij op de foto observeren gestrekt in tijd is, langdurig dus en langzaam. Er is nog mist op de beeld aanwezig wat betekent dat de situatie zich erg vroeg 's morgens afspeelt.   

Postmodernism in literature

Postmodernism in literature

Barbara Potyka, DTFO 2

 

“ (...) races condemned to one hundred years of solitude did not have a second opportunity on earth.”

With this short sentence has been ended one of the most beautiful stories of a post-modern literature, a novel that I fell in love with as a fourteen years old girl and to which I go back regularly, with the same disturbing reverie and constant fascination. “One hundred years of solitude” of Gabriel Garcia Marquez is a book that I would love to read once again and research to verify its proper place in post-modern literature.

What actually is the post-modern literature? What meaning does it have for me as a receiver? What I actually did expect while taking a decision to read a post-modern book? The most important motive of picking out “One hundred years of solitude” from the whole bunch of similar in genre books was I suppose, the willingness of confrontation with other works of the classic literature, the magical whiff of freshness yet absent in hackneyed but excellent works of the authors writing before postmodernism. I guess that we already got used to it, that a novel renounces more and more the traditional plot or does create fiction which is just a pretext for a consideration about the peculiarities of a genre or disclosure the verbal characteristic of a work, and the antipathy to raising global issues and problems, banality of a subject area, inclination to summoning the occult science and different kind of mystifications, the pursuit of sensations, the courage in drawing from autobiographical facts, the neglect of the originality rule or conscious reference to well-known conventions and genres are just few from the wide-comprehensive characteristic of the post-modern trend. One of the most interesting attributes of postmodernism is definitely the play of an author with a reader and so is the room, that the first one leaves to the receiver on his own interpretation and confrontation of a message with the reality surrounding him, with his own life.

“Many years later, as he faced the firing squad, Colonel Aureliano Buendia was to remember that distant afternoon when his father took him to discover ice. At that time Macondo was a village of twenty adobe houses, built on the bank of a river of clear water that ran along a bed of polished stones, which were white and enormous, like prehistoric eggs. The world was so recent that many things lacked names, and in order to indicate them it was necessary to point.” Beginning from this point, the narrator takes us to the land of dream and magic, telling the very well known to him story passionless and on a very natural way, apparently because he is not connected to any of the personages. He relates the progress of al incidents without judging or highlighting the difference between reality and fiction. The distance to al happenings let him keep objectivity from the beginning till the end of the mentioned work. The narrator describes very accurately al struggles of the personages having place within Macondo (the fictional village) and everything what is happening out of the place is less clear or coherent. I find it very important to mention also the rhythm of the story (close to the speak tradition) that gives dynamics to the novel and extraordinary character of a mystical myth. The narrator is able to tell a lot of events in very few words, condensing information and presenting the details only, which have essential significance for the presented story.

Becoming absorbed by the novel I did notice a lot of references to the Bible, beginning from the social, economical and political development of the town (Genesis) till its destruction (Exodus), through comparison the punishment threatened for incest to the Original Sin (“(...) they were joined till death by a bond that was more solid than love: a common prick of conscience. They were cousins.”), a reference to de Exodus of Israelites in a vision of the journey of the founded families from Guajira, across the mountains till the quagmires (“In his youth, Jose Arcadio Buendia and his men, with wives and children, animals and all kinds of domestic implements, had crossed the mountains in search of an outlet to the sea, and after twenty-six months they gave up the expedition and founded Macondo, so they would not have to go back.”), a comparison of the insomnia plague and amnesia to the Egyptian Plagues (insomnia: “Children and adults sucked with delight on the delicious little green roosters of insomnia, the exquisite pink fish of insomnia, and the tender yellow ponies of insomnia, so that dawn on Monday found the whole town awake.” an amnesia: “Little by little, studying the infinite possibilities of a loss of memory, he realized that the day might come when things would be recognized by their inscriptions but that no one would remember their use.”), an analogy of the ascension of Remedios the Beauty to Assumption ((“Ursula, almost blind at the time, was the only person who was sufficiently calm to identify the nature of that determined wind and she left the sheets to the mercy of the light as she watched Remedios the Beauty waving good-bye in the midst of the flapping sheets that rose up with her, abandoning with her the environment of beetles and dahlias and passing through the air with her as four o’clock in the afternoon came to an and, and they were lost forever with her in the upper atmosphere where not even the highest-flying birds of memory could reach her.”) until the rains that lasted almost five years referred to the Biblical Deluge (“It had not rained for three months and there had been a drought. But when Mr. Brown announced his decision a torrential downpour spread over the whole banana region. It was the one that caught Jose Arcadio Segundo on his way to Macondo. A week later it was still raining. (...) it rained for four years, eleven months, and two days.”)

Intertextuality of the novel is also visible in borrowing personages from the novel of Carlos Fuentes “The death of Artemio Cruz” (“Taken among them were Jose Arcadio Segundo and Lorenzo Gavilan, a colonel in the Mexican revolution, exiled in Macondo, who said that he had been witness to the heroism of his comrade Artemio Cruz. (...) He had taken part in a meeting of union leaders and had been commissioned, along with Colonel Gavilan, to mingle in the crowd and orient it according to how things went.”) what does make the text less original. The story does not have a plot in the conventional sense of this word but describes the foundation and fall of Macondo and the lots of each member of the Buendia family. The time of the presented story has a cyclic structure – all incidents within the village and family Buendia, and names of the most important personages repeats over and over, combining fancy with reality. And this cyclicity is perfect visible in the names (Jose Arcadio, Ursula, Aureliano, Amaranta, Remedios), which displays certain repeating qualities, look and mistakes made by the personages time and again.

As I already mentioned before, the novel does remind me a night dream. The author does use a vocabulary from fairy-tales and combine cleverly the historical facts with fiction. The reality of the novel is based on the most important events of the history of Columbia, somewhere between the half of XIX and half of XX century, when the country had been harassed by civil wars caused by formation of two parties: liberal and conservative (“The war, which until then had been only a word to designate a vague and remote circumstance, became a concrete and dramatic reality.”), the railway had been built (“But when they recovered from the noise of the whistles and the snorting, all the inhabitants ran out into the street and saw Aureliano Triste waving from the locomotive, and in a trance they saw the flower-bedecked train which was arriving for the first time eight months late. The innocent yellow train that was to bring so many ambiguities and certainties, so many pleasant and unpleasant moments, so many changes, calamities, and feelings of nostalgia to Macondo.”) and the bloodbath of the workers of banana plantation had been placed (“Trying to flee from the nightmare, Jose Arcadio Segundo dragged himself from one car to another in the direction in which the train was heading, and in the flashes of light that broke through the wooden slats as they went through sleeping towns he saw the man corpses, woman corpses, child corpses who would be thrown into the sea like rejected bananas.”). And fiction does create the reality of the novel, based on the mentioned facts, and is told so well that even the most unrealistic subjects, events, situations seem to be real and natural, and so are for example the Gypsies with al their inventions (“(...) parrots painted all colours reciting Italian arias, and a hen who laid a hundred golden eggs to the sound of a tambourine, and a trained monkey who reads minds, and the multiple-use machine that could be used at the same time to se won buttons and reduce fevers, and the apparatus to make a person forget his bad memories, and a poultice to lose time, and a thousand more inventions.”), and emerging of the dead (Prudencio Aguilar: “He was tormented by the immense desolation with which the dead man had looked at him through the rain, his deep nostalgia as he yearned for living people, the anxiety with which he searched through the house looking for some more water with which to soak his esparto plug. “He must be suffering a great deal,” he said to Ursula. “You can see that he’s so very lonely.” and Melquiades: “The gypsy was inclined to stay in the town. He really had been through death, but he had returned because he could not bear the solitude. Repudiated by his tribe, having lost all of his supernatural faculties because of his faithfulness to life, he decided to take refuge in that corner of the world which had still not been discovered by death, dedicated to the operation of a daguerreotype laboratory.”), and the insomnia plague, and the mysterious parchments of Melquiades, and the death of Aureliano, and the levitation of the father Nicanor, and a lot of more which I won’t cite. All of the story personages make storylines, crossing with each other over and over destroying the chronology, albeit it does not stay in the way and the reader is able to “keep his eye on the ball”. And so is the whole novel, can be read many times all over again and will always be different in reception, rich in interpretations and a huge source of inspirations. There are of course readers who don’t like the story, but these who have ever finished it will return to this book, just to make sure it’s real and discover it over again…